Inwestowanie to ostatnio moje ulubione „nie-ulubione słowo”. Wszystko zaczęło się od komentarza Jurka, który napisał, że w przypadku TEGO inwestowania „całość wpłacił na konto miłości”. Ładnie napisane. Zainwestować w nie-inwestowanie.
Ostatnio słuchałem opowieści o człowieku, który z minimalistycznym zamiarem otworzył swoją szafę. Odkrył tam osiemnaście swetrów. Pomyślał, że to dziwne. Nigdy nie lubił swetrów i nigdy ich nie zakładał. Nasz bohater upchnął cały swetrowy gang w torbę i ruszył w kierunku PCK. Po drodze spotkał jednak żonę. Ciąg dalszy wyglądał następująco: swetry wróciły do szafy, a super bohater na ziemię. Podobno to miłe uczucie być minimalistą. Chociażby te 15 minut.
Ból zęba -> koncentruję się na zębach
Ból głowy -> koncentruję się na głowie
Jestem nieszczęśliwy -> koncentruję się na sobie
Rach-ciach, rozwiązuję problem.
Ząb już nie boli -> zapominam o zębach
Głowa już nie boli -> zapominam o głowie
Jestem już szczęśliwy -> zapominam o sobie
Adam i Arek, 24.12.2011
Mój Dziadek urodził się w roku 1917. W maju skończy 95 lat. Piorunujące wrażenie jakie robi ten człowiek nie wynika jednak z zacnego wieku, ale z radosnego podejścia do życia. Dziadek Adam uwielbia znienacka krzyknąć „Wszystko jest dobrze!”. Pomimo chorób, problemów z motoryką po niebezpiecznym złamaniu nogi, Dziadek przebija wszystkich w rodzinie swoim optymizmem i zadowoleniem z życia. Przy świątecznym stole padło pytanie o Dziadka patenty na długowieczność. Odpowiedzi pojawiły się po długim przemyśleniu:
Przewoziłem wczoraj przez centrum Warszawy swoje narty biegowe. Oczywiście rowerem. Narty miałem pod pachą. Pośród tłumu nabuzowanych świąteczną atmosferą samochodów wyglądałem jak wariacki Don Kichot. Pomyślałem, że mój blog też mógłby przybrać świąteczny klimat. Tak minimalnie. Wrzucę tu dzisiaj coś bardzo lekkiego, bardzo popkulturowego i odrobinę wigilijnego.
Scrooge czy Sparrow? Kogo możemy nazwać minimalistą? Albo inaczej: czy minimalizm jest smutny i poważny czy też wesoły i wariacki? Najlepiej by było jakbym otworzył dyskusje i poczekał na reakcje w komentarzach. Ale po pierwsze nie zawsze mam komentarze, a po drugie nie powstrzymam się przed wyrażeniem swojej opinii. No to, do rzeczy.
W szkole powinien być przedmiot: „Przysposobienie do życia w cichej desperacji”. Na poziomie liceum. Może moja propozycja nazwy jest zbyt pejoratywna, ale dobrze prezentuje sens, czyli analizę krytyczną każdego zawodu. Przedmiot powinien pokazywać na czym polega praca prawnika, informatyka, wykładowcy akademickiego, księgowego, lekarza, architekta, starszego asystenta, prezesa, menadżera produktu, czy podróżnika. Lekcje zamiast koncentrować się na tym ile zer na koncie dany zawód wygeneruje, albo ile punktów w grze o prestiż społeczny nam doda, byłyby o tym jak wygląda życie człowieka, który pracuje w danym zawodzie. Jak wygląda dzień pracy, jak tydzień, jak miesiąc, jak rok. Jak wygląda cała kariera. Szczerze. Detalicznie. Tak jak pisałem na samym początku tego bloga: wiedza zamiast porad.
Pomysł nie jest mój. Wynika wprost z wywiadu jaki „peron4” przeprowadził z Andrzejem Muszyńskim, prawie prawnikiem, a tak naprawdę reporterem, podróżnikiem i założycielem wyprawyzreporterem.pl
Fragment wywiadu:
Jedni potrafią rozpalić ognisko przy pomocy tego, co znajdą w lesie. Drudzy muszą posiadać prosty ekwipunek w postaci zapałek i podpałki. Trzeci nie rozpalą ogniska nawet jakby mieli pod pachą tonę nafty.
Umiejętność rozpalania ogniska przypomina umiejętność bycia szczęśliwym. Jedni potrafią cieszyć z tego, co widzą przed oczami, drudzy żeby poczuć szczęście muszą zużyć trochę podpałki. Trzeci nie wskrzeszą radości chociażby mieli wszystkiego po tysiąckroć więcej. Pytanie brzmi czy tak samo jak harcerskich umiejętności z ogniem, można się rozpalania szczęścia nauczyć?
Minimalizm wychodzi z off-streamu. Przynajmniej wylazł na okładkę poczytnego tygodnika. I dobrze. Skoro dana filozofia się podoba to należy się cieszyć, że się rozprzestrzenia. Co prawda „off-streamowe” zawsze ciekawsze niż „modne” ale nie bądźmy tacy chciwi. Niech wszyscy skorzystają.
Piękno wydaje się być delikatne i bezbronne. Mamy naturalny odruch obrony piękna przed okrucieństwem. Paradoks polega na tym, że walka w obronie piękna musi przeistoczyć się w okrucieństwo. Tydzień temu miałem o tym długą dyskusje z moim bratem. Wczoraj byłem na pokazie filmu „Kaznodzieja z karabinem” i poczułem wielką potrzebę aby temat tu poruszyć.
– „Cześć, mam na imię Karolina i zostało mi 5 lat życia, dlatego nie boję się robić z moim życiem czegoś niepowtarzalnego, czegoś co ma dla mnie głębokie znaczenie, czegoś co daje mi i przyjemność i satysfakcję i świadomość, że zmieniam świat na lepszy”
Cisza.
– „Karolina…naprawdę zostało ci 5 lat życia?”
– „Hmm… możliwe, że jednak 50… ale co to za różnica!!?”
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.