Kto to jest Thomas Bernhard? Jeśli nie wiesz, to może i dobrze. A jeśli wiesz, to możesz się przerazić, że tu przywędrował, uznać, że czas uciekać z tego bloga. Poniżej fragment powieści „Wymazywanie”. Jest to dokładnie to coś, o co mi chodzi. Dokładny powód powstania i istnienia tego bloga. Powód dlaczego zwie się to pasja vs. praca. Zatem proszę o uważną lekturę:
Minimalizm to zabawa w pytania: jakich rzeczy potrzebuję? dlaczego to coś potrzebuję? dlaczego to coś magazynuję? dlaczego pragnę to coś wymienić na nowe? ile rzeczy potrzebuję? jaki jest mój emocjonalny stosunek do przedmiotów? w jaki sposób czerpię radość z przedmiotów (zakup, użytkowanie, sam fakt posiadania)? itd itd. Redefinicja tematu „ja i przedmioty” albo nawet bez „re”, definicja, pierwsza próba zastanowienia się nad tą kwestią.
Rozpętałem burzę ostatnim wpisem. I dobrze. Moim zdaniem warto o krzywdzie zwierząt rozmawiać. Dyskusja sama w sobie mi się jednak nie podoba. Większość argumentów to „bo tak” i „bo nie”. Na przykład „można zabijać i torturować, bo to tylko zwierzę” czy też „bo to prawa natury”. Dlatego pragnę rozpocząć głębsze rozmyślanie nad tym dlaczego jako ludzkość to robimy. Jednak ponieważ to mój blog, pozwolę sobie na dwa punkty wyjściowe do dyskusji. Pierwszy: Zwierzęta czują ból i strach. Jeśli ktoś, w to nie wierzy, ma ochotę porównywać ból, który czuje pies czy świnia do bólu jaki czuje marchewka to bardzo proszę o powstrzymanie się od dyskusji. Drugi: Człowiek nie musi jeść mięsa żeby żyć w pełni zdrowia. I znowu jeśli ktoś, w to nie wierzy i myśli, że dieta bez mięsa to choroby i szybsza śmierć, to proszę o powstrzymanie się od dyskusji.
Człowiek lubi oceniać. To nawet nie kwestia lubienia, tylko działania mózgu. Pozycjonowania. Gdzie jestem, w którym miejscu stoję. Większość uważa, że naziści to zbrodniarze. To pozwala ustalić swoją pozycję powyżej takiego człowieka. Ciężko jest wyzbyć się takiego myślenia. Ciężko jest myśleć, że nazizm to zbrodnia, naziści to jednak zwykli ludzie, nie źli, tylko głupi. Ludzie, którzy dokonali błędnej oceny moralnej. Wiedziałem, że to się zacznie u mnie. Wiedziałem to już 4 miesiące temu, gdy postanowiłem raz na zawsze skończyć z moim nazizmem, z moim prywatnym udziałem w holocauście. Postanowiłem i zrobiłem to. Udało się. Jestem szczęśliwszy, zdrowszy i lżejszy. Ale z jednym mam ogromny problem. Mam coraz większą ochotę krzyczeć zbrodniarze.
Miałem, mam i pewnie będę miał lodówkę. Także spokojnie, nie będzie to atak na to bezbronne urządzenie. Będzie obserwacja. „Obserwacja sprzętu AGD” brzmi to zabawnie … paranoicznie. Ale obserwowanie lodówki, samochodu, telewizora, garnituru czy deski surfingowej to po prostu świadome życie. Nie dryfuje bezwładnie głównym nurtem, tylko zaczynam myśleć. Myśleć, myśleć, myśleć. Wracając do lodówki. Dwie tezy. Teza nr 1 „Lodówka to wynalazek, dzięki któremu nie musimy, co chwilę biegać po zakupy”. Teza nr 2: „Lodówka to sposób na spożywanie nieświeżej żywności”. Gdzie ja jestem w tych skrajnościach? Blisko tezy nr 2. Lodówka jednak jest przeze mnie używana. To będzie krótki tekst typu „mój sposób na…..”
Ten cytat pojawił się w komentarzu do poprzedniego wpisu. Ale tak mi się podoba, że postanowiłem go powtórzyć jako osobny wpis. To Sławomir Mrożek z dramatu „Emigranci”:
„Rzeczy, których pożądasz, które chcesz mieć. Które możesz kupić za pieniądze. Być niewolnikiem rzeczy, to niewola jeszcze doskonalsza niż więzienie. To niewola doprawdy ideologiczna, bo tu już nie ma żadnej przemocy z zewnątrz, żadnego przymusu. To już sama tylko dusza niewolnicza niewolę sobie stwarza, bo niewoli łaknie.”
Lepiej by było, aby cytat spokojnie wybrzmiał w naszych głowach, bez paplania ze strony autora tego bloga, to popalam, że to niewolnictwo, ten pęd ku niewolnictwu jest jak najbardziej realnym, wręcz namacalnym doświadczeniem. I dotyczy to mnie i ciebie. Nas wszystkich. Co ciekawe, dopiero pierwszy, drobny bunt pod hasłem „nie chce mieć już więcej” prowadzi do zauważenia murów tej doskonałej niewoli.
To prawdziwe hasło reklamowe jednej z zachodnich marek odzieżowych. Odważne przyznanie faktu, że człowiek idzie na zakupy bo jest z nim źle, jest pusty i wypalony. Brawo. Ale zastanówmy się czy to prawda, że zakupy są tańsze niż terapeuta. Może jednorazowo tak. Tak samo jak kieliszek wódki jest tańszy niż odwyk. W perspektywie nieco dłuższej, terapeuta będzie tańszy i co ważniejsze, pomoże zamiast potęgować problem. Warto się jednak zastanowić czy koszt zakupów jest równy z tym, co widzimy na metce z ceną. Gdy dla poprawy nastroju kupujemy spodnie za 100 zł. to kładziemy na wagę dwie rzeczy: spodnie, które zyskujemy i banknot, który tracimy. Ale jest też kilka spraw, których nie bierzemy pod uwagę. Czytaj dalej
Wyobraźmy sobie, że w budżecie małego miasteczko stworzono pozycje: 100 tysięcy złotych z mandatów za sikanie na rynku. Ubaw na skalę kraju. Ale teraz wyobraźmy sobie, że grupa zatwardziałych imprezowiczów protestuje, wyzywa radę miasta od krwiopijców, którzy chcą łatać dziurę w budżecie z ich kieszeni. Co z tego wynika? Ano jedno, że imprezowicze nie mają zamiaru przestać łamać prawo, i że rada miasta słusznie założyła, że zarobi na mandatach. Minister, który w budżecie umieszcza gigantyczne wpływy z mandatów uważa nas za głupców, którzy nie potrafią zastosować się do przepisów. Ale skoro głupcy sami się odzywają z pytaniem: „dlaczego muszą tyle płacić?” – to minister ma rację. Proste.
Człowiek (…) jest niby wosk w ręku ducha, który zeń lepi formę potrzebną w danej chwili. O, jakże miło czuć tę podatność w sobie, jakże przyjemnie wiedzieć, że się może być rybą w wodzie, ptakiem w powietrzu, salamandrą w ogniu, a na ziemi człowiekiem, który walczy z wszystkimi przeciwnościami. Im mniej się posiada, tym się jest bogatszym, bo duch włada wówczas swobodnie gliną i tworzy to, czego mu potrzeba. Drzewo gęste lepiej rośnie wzwyż, gdy mu się przerzedzi gałęzie.
Romain Roland, laureat literackiej Nagrody Nobla (1915), fragment powiście „Colais Breugnon”
Pasja vs. Praca 
Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz.